زنان در شهر بی کارتن !

 اگر قبول کنیم که زندگی در حال پیشرفت و توسعه است !سخت است قبول کنیم که در این پیشرفت سهم زنان افزایش آسیب های اجتماعی و خود سرپرستی ناخواسته باشد.اگرچه بیشتر صاحب نظران وجود اسیب های اجتماعی را غیر قابل انکار برای دستیابی به توسعه می دانند اما واقعیت آماری این است که عدم توزیع عادلانه ثروت دلیل اصلی آسیب های اجتماعی زنان است . زنان اگر توانمند شوند به گزارش آمار و نحقیقات انجام شده از آسیب های اجتماعیشان دور خواهند شد اما سوال اینجاست که : چه کسی باید زنان را توانمند سازد ؟ و سوال اصلی تر اینکه تا زمانیکه زنان به توانمندی دست نیافته اند چگونه باید با معضلات خود کنار بیایند ؟

اگر چه پاسخ سوالات فوق بر همه عیان است اما سوال را اینگونه بیان کنیم مادامی که زنان از حداقل امکانات برخوردار باشند یعنی سر پناهی برای یک شب بسر بردن را نداشته باشند چگونه باید به توانمندیشان فکر کرد ؟ آیا فکر کردن به توانمندی زنان در حالیکه صورت مسئله را پاک کرده ایم که اقامتگاه یا سرپناه یا شلتر در استان دایر نکرده ایم کاری عبث تر از کارهای قبلی نیست ؟ اما بد نیست بدانیم متولی اصلی ساماندهی زنان کیست ؟ 

اگر چه خانم مولاوردی معاونت زنان و خانواده ریاست جمهوری در صفحه شخصی خود از بازدید از مرکز نگهداری زنان  "مهربانو" که بصورت خصوصی اداره می شود ضحبت کرد و عملا نشان داد که دولت رویکرد حمایتی از زنان بی حانمان دارد  اما این رویکرد آیا بضورت خط مشی کلی مورد توافق مدیران زن استانی هم خواهد بود ؟ اما باز هم در همان دیدار در اظهار نظری متفاوت و سوال برانگیز مدیرکل آسیب‌های اجتماعی بهزیستی نیز طی سخنانی گفت: دولت اجازه نگهداری از کودکان بی‌سرپرست و زنان آسیب‌دیده را به مراکز غیردولتی نمی‌دهد. این مرکز نیز برای پیشگیری است تا این دختران بدسرپرست یا بی‌سرپرست دچار آسیب نشوند.

نظارت دولتی و حمایت دولتی اگر چه قابل ستایش در ر سیدگی به امورات این زنان می باشد اما باز هم نشان از ناهماهنگی و عدم وجود ساز و کار دقیق است در هر حال برخی نهادها بنا به قانون متولی سامان‌دهی به این قبیل افراد و هم‌چنین پیشگیری از بروز چنین مسائلی هستند، اما در عمل  همیشه شاهد ناهماهنگی در عملکرد و گسترش آسیب هستیم. اگر کارتن‌خواب‌ها را افرادی مستمند و بی‌خانمان در نظر بگیریم، طبق جلسه هشتاد و دوم شورای عالی انقلاب فرهنگی سازمان‌ها و نهادهایی برای رسیدگی به این افراد و اسکان آنان تعیین شده‌اند. در این جلسه که در تاریخ ۱۵/۲/۸۷ آیین نامه‌ای به منظور اصلاح ساختار و ایجاد هماهنگی در فعالیت دستگاه‌های اجرایی و ارتقاء کارآیی و بهبود روش‌های مربوط به مبارزه با تکدی و جمع‌آوری، شناسایی و تعیین وضعیت افراد بی‌سرپرست، گمشده، متواری، در راه مانده و موارد مشابه و هم‌چنین تنظیم وظایف دستگاه‌های عمومی و دولتی در این امور، تصویب شد. این شورا بنا به پیشنهاد مشترک معاونت حقوقی و امور مجلس ریاست جمهوری، سازمان برنامه و بودجه، سازمان امور اداری و استخدامی و وزارت کشور آیین نامه زیر را تصویب کرد.

ماده ۱ – تعاریف و اصطلاحات به کار رفته در این مصوبه به قرار زیر است:
الف – مجتمع اردوگاهی: محلی است که زیر نظر فرمانداری در شهرهای بزرگ تشکیل می‌شود و مسئولیت نگاهداری موقت، شناسایی وضعیت، گروه‌بندی و تعیین تکلیف افراد موضوع این مصوبه را به عهده دارد.
ب – افراد مشمول مصوبه: عبارتند از افراد معلول و ناتوان (اعم از جسمی و ذهنی) بی‌سرپرست، مجهول الهویه، در راه مانده، گمشده، متواری، افراد نیازمند غیرحرفه‌ای، متکدیان و ولگردان حرفه‌ای.
ج – شهرهای بزرگ: شهرهایی که مطابق آخرین سرشماری مرکز آمار ایران بیش از پانصد هزار نفر جمعیت داشته باشد.
تبصره: - شهرهایی که طبق سرشماری یاد شده بین ۲۰۰ تا ۵۰۰ هزار نفر جمعیت داشته باشند، حسب نظر استاندار و حسب شرایط محلی مشمول این تعریف خواهند بود.


ماده ۲ – در هریک از شهرهای بزرگ، نسبت به ایجاد مجتمع اردوگاهی اقدام خواهد شد و سازمان‌های مسئول (دادگستری استان، نیروی انتظامی، سازمان بهزیستی، کمیته امداد امام خمینی (ره) اداره کار و امور اجتماعی و شهرداری) نماینده تام الاختیار خود را به مجتمع‌های مزبور برای انجام وظایف دستگاه متبوع معرفی خواهند کرد.
تبصره: تأمین محل و امکانات و تجهیزات اولیه مورد نیاز اردوگاه از طریق شهرداری صورت خواهد گرفت و در صورت ضرورت به تشخیص استاندار، از سایر امکانات و اعتبارات استان نیز استفاده خواهد شد. اعتبارات مورد نیاز مجتمع‌های اردوگاهی از محل بودجه عمومی و کمک‌های مردمی تأمین خواهد شد.


ماده ۳ – شهرداری موظف است نسبت به شناسایی و جمع آوری و تحویل افراد موضوع این مصوبه به مجتمع اردوگاهی اقدام نماید. نیروی انتظامی در این مورد همکاری لازم را با شهرداری به عمل خواهد آورد:


ماده ۴ – مسئول مجمتع اردوگاهی توسط فرماندار تعیین می‌شود. مجتمع اردوگاهی مکلف است پس از تحویل گرفتن افراد موضوع این مصوبه، نسبت به نگهداری موقت، شناسایی وضعیت و طبقه بندی آنها در یکی از گروه‌های زیر اقدام نماید:
الف – افراد متهم به ارتکاب جرم، اعم از متکدیان و ولگردان حرفه‌ای
ب – افراد بی‌سرپرست و مجهول‌ الهویه
ج – افراد گمشده؛ در مانده و متواری
د - افراد معلول و ناتوان (اعم از جسمی و ذهنی)
هـ ـ افراد نیازمند غیرحرفه‌ای


با توجه به مصوبات قانونی و هم‌چنین وجود نهادهایی چون بهزیستی، شهرداری، کمیته امداد امام خمینی (ره) و ... هم‌چنان با آمار بالای کارتن خوابی زنان از طرفی و کاهش سن زنان کارت خواب به زیر ۲۰ سال، این پدیده را در زمره تهدیدهای جدی اجتماعی جامعه کنونی کشور محسوب می‌کند. بنابراین باید گفت که رسیدگی به این افراد در قانون لحاظ شده است، اما عدم هماهنگی بین متولیان امر، به ایجاد تنش‌هایی در رسیدگی و سامان‌بخشیدن به این معضل شده است. البته ناگفته نماند که مشکلات اقتصادی، روانی، فرهنگی و . . . . این افراد در تکرار و تداوم این پدیده تاثیرگذار است و برای کاهش و کنترل این مسئله باید به ریشه و علل اصلی این آسیب‌ها پرداخت. مسئله کارتن خوابی، به خصوص کارتن خوابی زنان، امری چندبعدی و تکرار شونده است که نیاز به برنامه‌ریزی و اعمال سیاست‌های فرهنگی و اقتصادی در دراز مدت است

اگر چه برخی مسئولان براحتی صورت مسئله را پاک میکنند و مصداق کارتن های کل شهر را جمع کنیم که زن کارتن خواب نداشته باشیم باید یاراوریشان کنیم که در این شهرکارتن ها را هم به زن ها می فروشند !!

جادارد تا مسئولین به آئین‌نامه حمایتی که شورای عالی انقلاب فرهنگی در ۱۵/۲/۸۷ تصویب کرد، توجه بیشتری کنند. آیین‌نامه‌ای که به منظور اصلاح ساختار و ایجاد هماهنگی در فعالیت دستگاه‌های اجرایی و ارتقاء کارآیی و بهبود روش‌های مربوط به مبارزه با تکدی و جمع‌آوری، شناسایی و تعیین وضعیت افراد بی‌سرپرست، گمشده، متواری، در راه مانده و موارد مشابه و هم‌چنین تنظیم وظایف دستگاه‌های عمومی و دولتی در این امور، تصویب شد.

 

/ 0 نظر / 15 بازدید